Vianen – Wethouder Margot Stolk legt haar wethouderschap per 1 september neer. ‘Het is nu gewoon genoeg.’

Het wethouderschap in deze tijd met zijn landelijke politieke ontwikkelingen kost je heel veel energie. Zeven dagen in de week, 24 uur per dag.  Ik heb het werk altijd met plezier gedaan. Ik ben in al die jaren hooguit twee dagen ziek geweest.  Maar de laatste tijd voelde ik steken op m’n borst. Als ik het stadhuis binnenstapte, dacht ik: ‘weer een dag’. Dat soort signalen had ik nog niet eerder bij mezelf bespeurd.”

“Ik ben nog een weekje naar m’n dochter op Mallorca geweest. Twee weken later was ik alweer aan vakantie toe. Ik ben heel moe. Dat is niet gezond. Ik heb gedacht: ‘maar dit houd ik niet tot maart volgend jaar vol. Ik moet gewoon stoppen.’ Ik heb nu dus een keer voor mezelf gekozen. Maar het is niet makkelijk. Ik weet dat het rationeel een goed besluit is, maar emotioneel ligt dat heel anders.”

Bezuinigen
“Het wethouderschap is een stuk zwaarder geworden”, zegt Stolk. “De laatste jaren was het eigenlijk alleen maar bezuinigen, bezuinigen en nog eens bezuinigen. Dus je moet met steeds minder geld je taken uitvoeren. Dat is bijna niet mogelijk, terwijl je de dingen die je moet doen goed wilt doen. Vervolgens komt het Rijk weer met één of andere regeling, zoals bijvoorbeeld de fusie van de Milieudienst of de decentralisatie in de zorg. Zaken  die we moeten doen, terwijl we daarvoor onvoldoende worden  toe gerust  en faciliteiten voor krijgen. De bewoners van Vianen dreigen hiervan de dupe te worden.  Dit is dus onacceptabel. Het is uiteindelijk een optelsom van heel veel druppels, die de emmer hebben doen overlopen. Ik heb die belasting nooit vervelend gevonden. Maar nu moeten we taken uitvoeren die eigenlijk niet optimaal te doen zijn. Nu is het gewoon genoeg. Ik ben het gewoon zat. Elke keer weer te moeten schipperen met dit soort dingen.”

Heeft uw vertrek te maken met de aanhoudende kritiek op het groen-beleid?
Stolk: “Echt helemaal niks. Als ik daar gevoelig voor was geweest, had ik al veel eerder weg moeten zijn. Kijk wat ik de afgelopen jaren allemaal over me heen heb gehad. Er is altijd gezonde oppositie geweest.  Daar moet je tegen bestand zijn.  Toen ik pas begon deed me dat wel pijn, maar op een gegeven ogenblik, weet je: het hoort erbij. Het is het spel.”

Sommigen twijfelen openlijk aan uw integriteit.
“Dat doet me heel veel pijn. Dat er wordt gezegd dat je manipuleert of onbetrouwbaar bent of dat je je belofte niet nakomt. Overal waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt. Het is heus niet zo dat je honderd procent waterdicht kunt werken. En toch proberen we dat steeds met z’n allen wel na te streven.  Ik probeer binnen de regels alleen die dingen te doen die goed zijn voor de inwoners van Vianen. En soms… moet je dingen doen waar niet iedereen het mee eens is. De reacties die dit losweekt snap ik dan ook wel. Er is bij mij ook wel eens hondenstront tegen de gevel gesmeerd. Dan komt het heel dichtbij.  Je zou dan kunnen denken: ik smeer ‘m. Maar zo zit ik niet in elkaar.”

En de aanhoudende kritiek van de bezwaarmakers tegen het groen-beleid dan?
“Over hoeveel mensen praten we nu eigenlijk? Het zijn er een stuk of vier, vijf. Die je overal ziet verschijnen, die het woord voeren. En verder hoor en zie ik niet zoveel  bezwaren. We  overleggen zoveel mogelijk samen met bewoners en dat werkt goed. Je kunt het echter niet iedereen naar de zin maken. Maar tachtig procent van de mensen is gewoon tevreden over de manier waarop we het groenbeleid aanpakken. Kijk naar Everdingen, daar was in het begin heel veel weerstand. ‘Stolk weg, Groene weg’, dat soort leuzen werden er geroepen. Vanuit hetzelfde Everdingen krijgen we nu -een jaar later – ontzettend goede reacties. Er kwam onlangs een vrouw op het spreekuur, die zei: ‘ik moet toch even kwijt:‘u heeft zich aan uw woord gehouden, het ziet er heel mooi uit.’ Daar krijg ik juist heel veel energie van.”

Wat gaat u nu doen?
“Ik ga eerst een paar weekjes op vakantie. Daarna ga ik m’n taken overdragen aan m’n opvolger. En vervolgens wil ik zo snel mogelijk weer aan ergens aan de slag. Ik ben niet iemand om achter de geraniums te gaan zitten. Eerst ga ik praten met de gemeente Nieuwegein, waar ik nog een terugkeergarantie heb. Ik zou echt niet weten of ze werk voor me hebben. Ik sluit niet uit dat ik voor mezelf begin.  Wie weet wat mensen nog voor klussen voor mij in petto hebben.  En.. ik ga mij inzetten, bestuurlijk,  voor de Oranjevereniging in Vianen, zodat we weer een Reigermarkt op de Voorstraat hebben met Koningsdag.”

Dick Aanen, juli 2013