Neerijnen – Een doortastend bestuurder, maar vooral een enorm warm mens. Herinneringen aan de in september overleden Loes de Zeeuw-Lases. 

Eigenlijk vond Loes de Zeeuw dat het allermooiste van haar werk: op bezoek, bij gewone mensen. Zoals bij meneer en mevrouw Bambacht uit Waardenburg, op de dag dat ze hun vijftigjarige huwelijk vierden. “Het was zo’n lief mens”, zegt meneer Bambacht. “Ze is hier anderhalf uur geweest en we hebben heel gezellig zitten kletsen. Ze had helemaal niet iets van ‘ik ben de burgemeester.’ Nee, heel gewoon.”

Maandagmiddag stroomden vele reacties binnen op het condoleanceregister dat de gemeente heeft geopend. “Loes was een bijzondere burgemeester met een oprecht hart voor de burgers”, schrijft iemand. “En geloof me, ik ken veel burgemeesters, maar Loes was écht speciaal.” Loes de Zeeuw was een heel spontaan mens: gezellig en erg open in de omgang. Die net zo enthousiast kon zijn over een koninklijke onderscheiding als de gedecoreerde zelf.  Brandweervrijwilliger Cees van Trigt: “Ik kon altijd goed met haar opschieten. Ze was heel gewoon, deed nooit uit de hoogte en had altijd tijd voor een praatje.”

Ze stond als burgemeester niet erg op haar strepen, hechtte niet aan formaliteiten, maar was juist erg toegankelijk. Overal liet ze haar gezicht zien: bij het jaarlijkse beachvolleybaltoernooi in Haaften, bij de muziekuitvoering, bij de sportclubs. Het waren niet zomaar verplichte beleefdheidsbezoekjes. Jur van der Lecq, voorzitter voetbalvereniging Haaften: “Ze was echt geïnteresseerd in onze club. Van voetbal had ze, geloof ik, niet zoveel verstand. Althans niet van de technische zaken, maar wel over de organisatie en het sociale belang van de vereniging.”

Ze werd in 2006 burgemeester van Neerijnen, als opvolger van Ton Jansen. Tussen de 31 sollicitanten had ze indruk gemaakt bij de vertrouwenscommissie. Tijdens die installatie maakte ze meteen duidelijk wie ze was en hoe ze was. Geen mevrouw De Zeeuw-Lases, maar: “Zeg maar gewoon Loes”.

Ze begon haar bestuurlijke carrière in Anna Paulowna, in de kop van Noord-Holland. Loes was een krachtig bestuurder. Toen al. Ze wist zich met haar doortastendheid in combinatie met een grote dosis humor te handhaven in het typische mannenwereldje. Ze heeft over zichzelf een keer gezegd: “Ik ben een huisvrouw, die niet van ramen lappen houdt”.

In 2000 volgde de benoeming als burgemeester van het toen nog zelfstandige Ruurlo, in de Achterhoek. Een volstrekt ander deel van het land. En ook daar had ze haar draai binnen de kortste keren gevonden. “Ze was direct, spontaan en doortastend”, zegt voormalig wethouder Wim Rijkenbarg. “En iemand met een geweldige dossierkennis.”

Daadkrachtig

Ook Wim Roekevisch kent haar heel goed uit die Ruurlose periode. Hij  was toen voorzitter van de VVD. De Zeeuw had de portefeuilles financiën en algemene zaken. “Loes was iemand die boven de partijen stond. Ze was open voor alle bestuurders en burgers.”

Ze heeft op een daadkrachtige manier opgetreden in de zaak tegen de illegale camping van Jan Zoeteman, die in 2004 in hongerstaking ging uit protest tegen de openbare veiling van zijn camping. Hij weigerde een dwangsom van bijna 400.000 euro niet te willen betalen. Het incident haalde het landelijke nieuws. Roekevisch: “Door haar bestuurlijke ervaring heeft ze dat tot een goed eind gebracht, waarbij ze alle fracties op één lijn heeft gekregen.” Loes was iemand van: niet lullen, maar poetsen. Rijkenbarg nogmaals: “Ze was heel vastberaden. Er viel niet met haar te sjoemelen. Regels waren regels. Daar was ze heel duidelijk in.”

Collegaburgemeesters waren maandag diep geschokt door het overlijden van hun aimabele collega. “Dit is erg verdrietig en doet veel pijn. Hier word je koud van”, zegt burgemeester Albert van den Bosch van Zaltbommel. “Het is een groot verlies en gemis voor de gemeente Neerijnen, maar bovenal voor haar man Wim, kinderen en kleinkinderen.”

Loes van Ruijven, burgemeester van Lingewaal, kan nog steeds niet bevatten dat haar collega is overleden. “We konden heel goed met elkaar opschieten. Het was zo’n enorm fijne collega. De verslagenheid in de regio is enorm groot.” Wat altijd weer opviel tijdens contacten met Loes de Zeeuw was haar enorme gevoel voor humor, benadrukt Van Ruijven. “Tijdens toespraken had ze binnen de kortste keren de lachers op haar hand.”

André Bijl

Dick Aanen