door Trudie Aanen-Jansen

Mijn moeder was een krachtige en bijzondere vrouw, dat ontging bijna niemand.  Toen wij vier jaar geleden in de tuin van het kasteel Twickel  waren, was ze helemaal in haar element. Hier in de parkhut van het kasteel had haar wieg gestaan.

Hier was haar vader Gerrit ter Boo de persoonlijke bediende geweest van de baron. Met de baron had mijn grootvader lange reizen gemaakt naar verre landen, waarvan ze de namen nauwelijks konden uitspreken.

Dick en ik keken elkaar angstig aan toen wij in het kasteel en in de kasteeltuin bordjes ‘verboden toegang voor publiek’ zagen. Dat was voor ons, maar niet voor haar. Zij liet zich niet tegenhouden. Zij was hier opgegroeid, had daar meer stapjes staan dan wie dan ook en ze wilde naar haar geboorte huis, waar zij op 21 oktober 1915 geboren is.

Wat vertelde ze er met enthousiasme over. Hoe ze ravotte in die tuin en samen met haar broers in de hoogste bomen klom en schaatste ze op de parkvijver. Ze had er een gelukkige jeugd.

Haar ouders probeerden haar wel kort te houden. Ze ging ze naar de huishoudschool, want verder leren was niet nodig voor meisjes. Ze heeft dit later in de avonduren ingehaald en de Mulo gedaan.

Mutlinger beweging

Mijn moeder was lid van de hervormde gemeente en die was toen in Delden tamelijk vrijzinnig, voor diegenen die de term niet kunnen duiden, dit is een soort vorm van vrijblijvend christendom. Dat paste niet bij mijn moeder, zij kwam in contact met de Mutlinger beweging, een evangelisatie beweging. Er gebeurde iets met haar, daar, iets bijzonders. Het beroerde haar hart. Haar ouders waren conservatief en fel tegen. Haar wordt verboden naar de bijeenkomst te gaan maar dat doet ze natuurlijk toch. Als ze na de bijeenkomst ’s avonds thuis komt, vindt ze de deur gesloten. Ze kan het huis niet meer in ze sluipt in het donker naar de slaapkamer van haar ouders en luistert onder het raam , ze hoort ze erover spreken.  Ze besluit de nacht in het park door te brengen, want aanbellen en dan beloven dat ze het niet meer zou gaan was geen optie voor haar.  Arme ouders, wat moeten ze ongerust zijn geweest maar zij,  sliep rustig in het park.

Coupeuse

Ze volgt een opleiding voor coupeuse en gaat uit naaien in de villa wijk. Later volgt ze een opleiding voor  lerares naaldvakken, ze start haar eigen mode vakschool en geeft knip en naailessen. Zij was dus al een hele zelfstandige vrouw, in die tijd met haar eigen onderneming.

Moederliefde

Ondertussen breekt de oorlog uit, mijn moeder is 25 jaar.  Na de oorlog krijgt ze voor enkele jaren de nichtjes onder haar hoede die uit een Jappenkamp in Indië komen hun ouders zijn gescheiden en hun moeder heeft hen naar de familie van hun vader, mijn oom gestuurd.  Ze ervaart moederliefde voor de kinderen en brengt de kinderen uiteindelijk naar de Verenigde staten naar hun vader. Tijdens deze reis ontdekt ze een compleet  andere wereld dan die van het ouderwetse Delden. Ze krijgt daar een huwelijksaanzoek maar ze slaat het af. Ze leert daar goed Engels waar ze tijdens haar leven zo trots op was. Gelukkig dat ze terugkeerde want dan komt  toch mijn vader in beeld, hij is een zoon van een vriendin van haar moeder en is al vaker langs geweest. Ik denk dat hij al vaker zijn oog op die rondborstige furie heeft laten vallen maar hoe haar in te palmen? Uiteindelijk maakt hij haar het hof en weet hij haar hart te veroveren. Ze trouwen en gaan in Vlaardingen wonen. Daar krijgt mijn moeder op 41 jarige leeftijd eerst Gert en daarna op 44e tenslotte mij. Volgens mijn moeder met kunst en vliegwerk maar in die tijd hadden ze nog geen kunstmatige inseminatie. Zij sliepen tot hun dood in een bed van 140 centimeter breed, terwijl ze allebei toch flink van gestalte waren.  Zij noemden elkaar mama en papa. Ze hadden een heel goed huwelijk. Mijn vader was ongeveer de tegenpool van mijn moeder in alles maar dat werkte heel goed. Zij was de drijvende kracht in het gezin.

Naailes

Ze heeft me  eens verteld dat ze de jaren dat de kinderen klein waren als heel gelukkig ervoer. Ook in Vlaardingen gaf mama haar eigen knip en naailes. Dat deed ze bij ons thuis in de achterkamer, dan gingen de deuren dicht en gaf ze les. Wij zaten dan in de voorkamer. Altijd vonden wij spelden en draden in de achterkamer. Tot haar 90e maakte ze nog alle kleding zelf.

Insulindesingel

Het huis aan de Insulindesingel waar mijn moeder zo trots op was, had een grote tuin aan drie kanten, zoals ze altijd zei en het was liefde op het eerste gezicht, dat huis. Geen probleem voor haar dat ze uit het prachtige Twente verhuizen moest naar het lelijke Vlaardingen. Zij had haar tuin, waar ze in de achtertuin groente verbouwde. We hadden sla en andijvie en bietjes en boontjes en rabarber. Ze maakte prachtige vaasjes met mooie kleine bloemetjes. Ze had echt groene vingers. Ze was dol op cyclamen en dat zijn hele lastige planten, 1x niet water geven overleven ze nog wel maar de tweede keer gaan ze dood. Zij zette in de tuin en gaf ze een tweede leven als ze uitgebloeid waren. Toen Dick en ik ons appartement in Amstelveen gekocht hadden was ze ietwat teleurgesteld want het had geen tuin , ze zuchtte,  ja dan is het toch Gert die de traditie voortzet.  De laatste jaren had ze bramen en frambozen in de achtertuin en die  bewaarde ze dan voor je als je kwam dan kreeg je een kommetje mee.  Ik heb laatst de bramen uit de tuin voor haar geplukt en  meegenomen naar haar, het maakte haar gelukkig. De rollen waren nu omgedraaid.

Postzegels

Mama spaarde haar hele leven lang al postzegels en zo kan het dat ze Nederland bijna compleet heeft. Een unieke verzameling dus. Tot op hoogte leeftijd struinde ze postzegel ruilbeursen af. Met bus en trein, want ze hadden geen auto.  Ze had er echt verstand van en had allerlei catalogi waar ze de waarde van postzegels in opzocht. Zo had ze “de Yvert”, een dik boek waar ze altijd met haar neus inzat. Het was een echte mannen wereld maar dat maakte haar niets uit, ze ging zelfs naar de Postzegelmarkt in Parijs, papa ging ook mee en die paste op de tas met postzegelboeken. Die sjouwde ze altijd mee, dat ding was loodzwaar.

Reizen

Mama hield van reizen en van nieuwe ervaringen en zo gingen we naar de wintersport, naar Pertisau, waar zij ook het skiën uitprobeerde ondanks haar leeftijd. Ze maakte alle skikleding zelf,  Gert ontpopte zich  als een waar ski talent die veel bewondering oogstte,  Papa ging wandelen.  mama hield met skiën op en ik krukte door. Met mij vader maakte ze hele mooie reizen die met zorg voor haar waren uitgezocht, door mij, haar dochter, die zoals ze zei, in het reiswezen zat. Na de dood van mijn vader,  gingen wij samen op reis zo zijn we naar Ijsland geweest en naar New York en Canada en naar Israel  en naar Egypte en naar Marokko. Ze was altijd heel flexibel. Ze zeurde niet als ze vroeg haar bed uit moest en genoot er van. De laatste reis die we gemaakt hebben was met ze drieën, 2 jaar geleden naar Israël waar ze zo genoot van het meer van Tiberias en Capernaum ‘The town of Jesus’. Ik ben heel dankbaar dat we altijd samen die reizen hebben kunnen maken.

Mores leren
Mama was een oermens, heel sterk. Toen ik op een avond alleen thuis zat in mijn oude huis in Amsterdam Zuid zag ik opeens in het donker een muis voorbij flitsen. Wat nu te doen? Mama bellen. Ach kind zei ze, woonde ik maar dicht bij je dan zou ik hem wel even mores leren. Die avond heb ik een muizenmoord gepleegd, in haar geest,  ik heb de muis in de witte badkamer gedreven en een doodklap gegeven met een houtenplank. Even voelde ik die oerkracht, van haar. Tot op hoge leeftijd bleef zij sterk en gezond en gebruikte ze geen medicijnen. Tot een week voor haar dood kon ze nog lopen.

Thuisgehaald
Mama s wens was om tot het laatst toe thuis te blijven wonen en dat is haar ook bijna gelukt tot aan april dit jaar was ze thuis al hoewel dat steeds moeilijker werd. Haar hersenen takelden af en ze raakte in de war. Dat was heel moeilijk voor haar maar ook voor ons als familie. Na een val kwam ze in het ziekenhuis terecht en vervolgens in het verpleeg tehuis. Dat vond ze helemaal niks. Ze wilde naar huis en dat liet ze weten ook, iedere 5 minuten. Toch werd ze geleidelijk aan zwakker, ze was op, ze gaf te kennen naar haar huis te willen, haar Hemelse huis.  Ze laat een schat van herinneringen na, twee kinderen en drie prachtige kleinkinderen en veel mensen die van haar hielden om de persoon wie ze was.

We zullen haar missen.

Trudie Aanen-Jansen