Everdingen – Karin Teuben (26) uit Everdingen doet deze week (oktober 2015) mee aan een monstertocht van 250 door de Atacamawoestijn in Chili.

Samen met 200 andere deelnemers moet ze de loodzware wandeltocht in zeven dagen volbrengen: vier etappes van 40 kilometer, een monstertocht van 80 kilometer, een rustdag en nog ee afsluitende finaledag  van 12 kilometer. “Als je zo’n monstertocht onderneemt, moet je een rotsvast vertrouwen hebben dat het lukt. Anders moet je er niet aan beginnen. Natuurlijk die 80 kilometer wordt zwaar. Ik weet nu al dat ik de laatste 20 kilometer helemaal stuk zal gaan.”

De wandeltocht maakt onderdeel uit van het evenement Four Deserts. Naast de Atacamawoestijn in Chili zijn er soortgelijke tochten door de Gobiwoestijn in China en een woestijngebied in het Midden-Oosten. Wie twee van deze monstertochten heeft volbracht mag deelnemen aan een sportieve tocht over de ijsvlakten van Antartica. Karin zou eerder dit jaar deelnemen aan een woestijnwandeling door Jordanië. Maar die expeditie werd op het laatste moment afgeblazen, vanwege het gevaar van IS.

De Atacamawoestijn is van een zeldzame schoonheid. Het uitgestrekte gebied met zijn wereldberoemde zoutvlaktes en vele vulkanen herbergt grote kolonies paarse flamingo’s en is tevens het thuisland van heilige Incabevolking. Het droge en ruige landschap werd door de NASA gebruikt om zijn instrumenten en voertuigen voor de missies naar Mars te testen.

Vierdaagse
Karin is een ervaren wandelaarster. Sinds haar 15e liep ze al zeven keer de Nijmeegse Vierdaagse. Ze werd geprikkeld om deel te nemen aan Four Deserts toen ze de enthousiaste verhalen hoorde van een militair, met wie ze in 2010 een eindje opliep. “Sindsdien zit het in mijn hoofd. Het heeft nog een paar jaar geduurd, maar gelukkig was mijn oom in Amersfoort bereid om het avontuur met mij aan te gaan. Hij is net zo’n sportgek als ik.”

Karin: “Wandelen klinkt traag, maar ik stap wel aardig door. Eén keer in de week of één keer in de twee weken train ik een afstand van vijftig kilometer. Ik ben in drie dagen over het strand van Zandvoort naar Schoorl gewandeld en weer terug. Ook loop ik graag in de Loonse- en Drunense Duinen of andere bos- en zandpaden. Het liefst ook nog een beetje met hoogteverschil.”

De woestijntocht vereist heel veel voorbereiding. “Om deze tocht met succes te kunnen voltooien, moet je je lijf kennen en vooral goede spullen bij je hebben. Alles is gecheckt, gecheckt en nog eens gecheckt. De organisatie voorziet ons om de tien kilometer van water. Voor de rest ben je volledig self-supporting.”

Gevriesdroogde maaltijden
Vooral het eten is heel belangrijk. Karin: “Je verbruikt op zo’n dag vijf- tot zesduizend calorieën. Dat krijg je er nooit aangegeten. Je krijgt het bij zo’n inspanning gewoon niet weg. Dus je lichaam teert in.” Karin zal het die week moeten doen met gevriesdroogde maaltijden, sportrepen en rijstwafels. “Maar als je er helemaal doorheen zit, heb je ook behoefte aan lekkere Winegums, boordevol suiker en calcium. Ik heb tijdens de voorbereiding uitvoerig getest wat m’n maag goed en minder goed verdraagt.”

De deelnemers moeten zich voorbereiden op een tocht met vooral veel ongemakken. Karin: “Ga maar na: Je kunt een weeklang niet douchen. Dus je wordt vies en plakkerig. Maar dat is gewoon even niet anders. Ik zal zeven dagen in één en hetzelfde shirtje moeten lopen. Elk shirtje wat ik extra meeneem zorgt weer voor 100 gram extra ballast in mijn rugzak.”

Belangrijk is ook om andere vervelende zaken zoveel mogelijk te vermijden. “Bijvoorbeeld een shirtje dat te krap zit, een labeltje wat schuurt, je haar wat net te lang is en in je gezicht valt. Het lijkt gezeur, maar als je er helemaal doorheen zit, dan kan zo’n schurend shirtje of dat labeltje net de druppel zijn.”

Trailschoenen
Voor de wandeltocht heeft Karin speciale trailschoenen aangeschaft. Die zijn net even iets steviger dan gewone hardloopschoenen en bovendien zijn ze voorzien van een beter zoolprofiel. “Ik voorzie de schoenen van extra klitteband. En verder heb ik bescherming om m’n enkels. Want het mag niet gebeuren dat er zandkorrels in je schoenen komen.”

De Four Deserts is vooral populair bij Aziaten en Australiërs. Karin: “Het is natuurlijk verleidelijk om ‘s avonds na een vermoeiende tocht bij het kampvuur nog lang door te praten over je belevenissen. Maar daar ga ik  echt niet aan beginnen. Want om deze tocht met succes te voltooien moet je je rust pakken en dus vroeg naar je bed.”

Grenzen
Volgens Karin is het belangrijk om bij dit soort extreme inspanningen je eigen grenzen te kennen. “Je moet mans genoeg kunnen zijn om op het moment dat  je lijf begint te protesteren te zeggen: ik stop. Ik weet van mezelf wanneer ik bij die grens kom.” Karin weet nog niet of ze ook de andere tochten van de Four Deserts gaat voltooien. “Het kost vreselijk veel tijd, geld en energie. Het vraagt veel van je vrienden en familie. In de voorbereidingstijd heb ik niet altijd zo gezellig. Voor de komende jaren zijn er nog heel veel andere uitdagingen. Maar daar ben ik nu nog even niet mee bezig. Eerst maar eens deze tocht door de woestijn met succes afronden. Dan zien we wel weer verder.”

Dick Aanen, september 2015
Interview werd eerder gepubliceerd in nieuwsblad Het Kontakt