Herwijnen – Marijke van Gent werd in de zomer 1970 ongewild het gezicht van de ‘bandeloze’ hippiegeneratie tijdens het Kralings Popfestival.Kralingen was het antwoord op het Amerikaanse Woodstockfestival in 1969. Drie dagen lang genoten duizenden jongeren van de muziek van die tijd: Santana, Jefferson Airplane, Al Stewart, The Byrds en niet te vergeten Pink Floyd.

Marijke van Gent, opgegroeid in het dorp Rossum in de Bommelerwaard, werd in één klap beroemd, nadat ze half ontbloot op het festivalterrein was vereeuwigd door een aantal sensatiefotografen. De foto’s verschenen in bladen als Panorama en Avenue. Ook haalde ze het jaarboek ‘Het Aanzien van 1970’, dat schreef: ‘In halve of hele hippe outfit, door de pop, de swing, een trip, de fun en de luf – zo rieleksten zestigduizend stuks jongvolk op de vreedzame kermis, die Holland Popfestival heette.’ Marijke is veertig jaar later nog altijd een beetje pissig over die tekst. ‘Mensen in Rossum hebben natuurlijk gedacht: die Marijke is helemaal losgeslagen. Die staat daar lekker in haar blote borsten een beetje high te wezen om d’r ouders te provoceren. Maar zo is het helemaal niet geweest.’

Marijke woonde in 1970 op kamers in Utrecht. Ze was een jaar eerder weggelopen van huis. Nou ja, weglopen is niet helemaal het goede woord. ‘Eigenlijk ben ik weggepest. Ik zat op de mulo in Zaltbommel. Ik was heel goed in talen, maar m’n wiskunde was echt van BLO-niveau. M’n vader zette me ongevraagd op een school in Utrecht. Daar hebben we ruzie over gekregen.’ In Utrecht verbleef ze op verschillende adressen en maakte ook kennis met het kraakwereldje van destijds. Overdag zat ze op school, ‘s avonds deed ze inpakwerk. ‘M’n diploma heb ik gehaald, met een elf voor Nederlands. Wat was ik trots.’

Marga was destijds haar grote vriendin. “Die kwam op het idee om naar Kralingen te gaan. Daar gingen we: zonder geld. Met alleen een broek en een T-shirt. Marga was toen al helemaal door de wolf geverfd. Op haar initiatief zijn we gaan liften van Utrecht naar Rotterdam. Dat wil zeggen: Marga met d’r duim omhoog en ik er een paar meters achter. Er stopte een Eend, maar dat vond ze niks. We stapten wel in bij een vent in een zwarte BMW. Ik vertrouwde het niet, maar Marga ging brutaal op de voorbank zitten. ‘Als u het niet erg vindt, zou u ons dan voor de ingang van het Kralingse Bos willen afzetten?’. Die man deed het nog ook.’

Heel veel festivalbezoekers kwamen illegaal het terrein op. “Marga zei: ‘Marijke, blijf jij zitten, ik ga wel wat regelen’. Op een gegeven moment gaat er een hek plat en word ik meegesleurd door een vreemde gozer. Het ging allemaal heel snel, maar ik was binnen. Ik bedacht me opeens: maar nu ben ik wel strafbaar. Straks word ik opgepakt door de politie. Ik heb me verstopt, gehurkt tussen de brandnetels. Even later komt Marga aanlopen met een paar gasten: ‘Wat doe jij nou hier? Ben je helemaal gek geworden. Denk je dat de politie jou hier vindt tussen zestigduizend mensen’.’

Marijke stond vlakbij het podium en genoot van de prachtige muziek. ‘Op een gegeven moment begint het te regenen. Iemand op het podium riep: ‘We doen allemaal onze kleren uit’. Ik had er ook helemaal geen moeite mee. Ik lag wel vaker met bloot bovenlijf te zonnen op het strandje in Rossum. Dan stonden op zondag na de kerk al die mannen te gluren vanaf de dijk. Ik stond gewoon op en zwaaide : ‘Hoi’. Ik werd gezien als de hoer van Rossum, terwijl ik nog gewoon maagd was.’

In het Kralingse Bos trokken bijna alle dames hun bh uit. Marijke: “Het gebeurde gewoon in een sfeer van liefde en respect. Er was helemaal niks vreemds aan om je bovenlijf te ontbloten. Je had niet het gevoel dat je voor gek stond.” Marijke begrijpt veertig jaar later nog steeds niet dat de persfotografen met al die telelenzen juist haar moesten hebben. ‘Ik sta gewoon een beetje te staren naar het podium. Ik heb die fotografen nooit gezien. Wat dat betreft was ik echt een beetje wereldvreemd.’

 Toen het weer droog was, komt er een fotograaf van de Panorama naar haar toe. ‘Hij vroeg of ik m’n armen nog een keer omhoog wilde doen en of ik mee wilde naar het water of ik daar m’n broek uit wilde doen, zodat ik helemaal naakt was. Ik was geschokt. Ben toch geen hoer. Zeg tegen die man: ‘Trek je eigen broek maar uit’. Hij bleef aandringen en uiteindelijk heb ik ‘m kwaad op de grond gegooid. Hij is opgekrabbeld en op de terugweg heeft ‘ie de beroemde foto genomen waarbij ik met m’n hand door m’n haar strijk.’

‘De sfeer op Kralingen was geweldig’, zegt Marijke. ‘Het was één en al love and peace. Geen spoortje van geweld. Maar ja, misschien ook wel logisch, want iedereen was lekker high van de hash. Wel was het na afloop één grote bende. Daar had ik moeite mee, want ik was heel netjes opgevoed.’

‘Ik werd later door die foto toch een beetje gezien als het hippiemeisje van Kralingen. Maar zo voelde ik dat helemaal niet. Veel hippies in het kraakpand waren student, goed opgeleid, bewust van huis weggelopen. Die vonden het leuk om vrij te zijn. Dat is verschil met mij: ik moest in Utrecht gewoon hard werken. En ik leed erg onder het conflict met het thuisfront, wat later uitgepraat is en vergeven.’

Marijke woont tegenwoordig met man Ton en jongste dochter in een dijkhuisje in Herwijnen. Ze is nog altijd in voor een ludiek feestje. ‘Het is mijn grote wens om hier in de uiterwaarden langs de Waal een concert te organiseren met tweehonderd didgeridoos. Kampvuurtje erbij, wijntje erbij. Dat moet toch verrukkelijk zijn.’